ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
"Θα μείνω πάντα ιδανικός/κι ανάξιος εραστής/των μακρυσμένων ταξιδιών/και των γαλάζιων πόντων.".....................Νίκος Καββαδίας

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ΙΟΥΝΙΟΣ 2017 * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά


Εισαγωγή από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη : 
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Κοιτάξτε πόσο απλά μιλάει ο μεγάλος συγγραφέας.
Ας το σκεφτούν οι τάχαμου φιλολογούντες..

Πολλές φορές πεθύμησα να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη που πολύ αγάπησα.
Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολλοί λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ’αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρείς τέσσερεις: τον Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και τον Ζορμπά.
Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαλήνιο κατάφωτο μάτι, σαν το δίσκο του ήλιου, που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα. Ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα. Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούργιες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την βεβαιότητα σε περηφάνια. Κι ο Ζορμπάς μ’έμαθε ν’αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.
Αν ήταν στον κόσμο όλο σήμερα να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό,γκουρού ,όπως τον λένε οι Ιντοί, γέροντα, όπως τόνε λένε οι καλόγεροι στο Αγιονόρος, σίγουρα θα διάλεγα το Ζορμπά.
Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθε σαιτευτά τη θροφή της. Τη δημιουργική, κάθε πρωί ανανεούμενη, αφέλεια, να βλέπει ακατάπαυτα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία, αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί. Τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροιδεύει την ίδια του την ψυχή, σα να’χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο από βαθιά πηγή, βαθύτερη από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις κρίσιμες στιγμές από το γέρικο στήθος του Ζορμπά. Ανατινάζουν ταν και μπορούσε να γκρεμίσει, και γκρέμιζε, όλους τους φράχτες- ηθική, θρησκεία, πατρίδα- που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης, ο φοβητσιάρης ο άνθρωπος για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα.

____________________________________
* από ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

"Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες"


«Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι».

(Απ’ το τελευταίο σημείωμα του αυτόχειρα-δολοφονηθέντος ηλικιωμένου. Συμπάσχουμε με την οικογένεια του που μας το έστειλε).
_____________

Σκότωσαν τα όνειρα μας, λεηλάτησαν τις ζωές μας, δολοφονούν συνανθρώπους μας.
Βάφουν τα χέρια τους με αίμα, αλλά …. παραφουσκώνουν τα θησαυροφυλάκια τα δικά τους και των αφεντικών τους.

Εξαθλιώνουν τις λαϊκές μάζες, αλλά … μας «σώζουν».

Πυροβολούν τις ζωές μας, αλλά …. μας υπόσχονται «καλύτερο μέλλον».

Μας οδηγούν στην μιζέρια και την εξαθλίωση στον θάνατο.

Δεν μπορούμε να παραμένουμε παθητικοί παρακολουθώντας τους να μας εκτελούν εν ψυχρώ!

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 
Να κηδέψουμε εμείς το σύστημα που μας δολοφονεί.