Σιωπηλός Πόλεμος Αθόρυβα Οπλα 2 - (διαδώστε!)

Kemal - Xatzidakis (the original)

Aliki Kagialoglou (vocals), Manos Xatzidakis (music and narration), 
Nikos Gkatsos (lyrics). Album: "Antikatoptrismoi" 1993

towards the end, Xatzidakis says: "Goodnight Kemal, this world will never change..."

ΤΟ «ΚΟΥΡΕΛΙΑΣΜΑ» ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

 Η περίπτωση της Ελλάδας

Του Παναγιώτη Ι. Καραφωτιά, 

καθηγητή Διεθνών Σχέσεων 

Πανεπιστημίου  Ινδιανάπολης, 

τ. Διευθύνοντος Συμβούλου

 του Γραφείου ΟΗΕ 

για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Ως γνωστόν, στις 10 Δεκεμβρίου 1948, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την Οικουμενική Διακήρυξη για τα  Δικαιώματα του Ανθρώπου, που χαρακτηρίστηκε «κοινό πρότυπο επιτεύγματος για όλους τους λαούς και όλα τα έθνη».  Είναι επίσης γνωστό ότι η Διακήρυξη είναι εμπνευσμένη από την αρχαία ελληνική Γραμματεία και τη Γαλλική Επανάσταση. 

O δε Rene Cassin, από τους βασικούς συντάκτες της {Βραβείο Νόμπελ},την παρομοίωσε, συμβολικά, με την είσοδο αρχαίου ελληνικού ναού. Η Διακήρυξη υπήρξε το επιστέγασμα των αγώνων πολιτικών ηγετών, διανοούμενων και ΜΚΟ, που, επηρεασμένοι βαθιά από την τραγωδία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πάσχισαν να υιοθετήσουν ένα θεσμικό πλαίσιο προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους τους λαούς. 

Η Διακήρυξη έγινε πραγματικότητα και έχει προάγει το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολλούς τομείς και κάθε χρόνο «εορτάζεται» η επέτειός της σε όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ.

 Όμως, δυστυχώς, με όσα δραματικά και τραγικά συμβαίνουν σε πολλά μέρη του κόσμου {πολεμικές συγκρούσεις, τρομοκρατία, προσφυγιά, πείνα, φτώχεια, επιδημικές ασθένειες, ναρκωτικά, εμπόριο ανθρώπων και μελών σώματος κ.λ.π.} μπορεί κάθε λογικός άνθρωπος να αισθάνεται ικανοποιημένος ή, βλέποντας αντικειμενικά τα όσα συμβαίνουν, να νιώθει απογοητευμένος, προδομένος; Η σημερινή παγκόσμια εικόνα είναι θλιβερότατη και δε συνάδει με τις πρόνοιες τής Διακήρυξης. Αλλά ας εστιάσουμε την προσοχή μας στη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα και ας αναλογισθούμε κατά πόσον οι πρόνοιες της Διακήρυξης ισχύουν ή έχουν «κουρελιασθεί». 
Το άρθρο 3 αναφέρει ότι  «όλοι έχουν το δικαίωμα στη ζωή, στην ελευθερία, και στην ασφάλεια του προσώπου».  Όμως, για ποια  ελευθερία και ασφάλεια μπορούμε να μιλάμε όταν αυτά εξαρτώνται από αποφάσεις ξένων πιστωτών και τα όργανά τους και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν μοίρα κάτω από τον ήλιο εξαιτίας των οδυνηρών μέτρων της Τρόικα κ.λ.π. και είναι υποψήφιοι αυτόχειρες ή πρόσφυγες στην ίδια τους την Πατρίδα; Το άρθρο 5 αναφέρει ότι «κανένας δεν θα υπόκειται σε βασανιστήρια ή βάναυση, απάνθρωπη ή μειωτική μεταχείριση ή τιμωρία». 

Τα χαράτσια, η ανεργία, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η αναγκαστική μετανάστευση, η δήμευση περιουσιακών στοιχείων κλπ. δεν αποτελούν απάνθρωπη και μειωτική μεταχείριση; To άρθρο 20 αναφέρει ότι «κανένας δεν μπορεί να αναγκασθεί να ανήκει σε οργάνωση». Όμως, στην Ελλάδα είναι γνωστή η μοίρα των κομματικά ή συντεχνιακά ανένταχτων! Το άρθρο 23 αναφέρει  ότι «καθένας έχει το δικαίωμα σε δίκαιη και ευνοϊκή αμοιβή που να εξασφαλίζει στον ίδιο και την οικογένειά του ζωή άξια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και να συμπληρώνεται, εάν είναι ανάγκη, με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας». 

Για ποια ζωή με ανθρώπινη αξιοπρέπεια μιλάμε όταν  η ανεργία, γενικά, έχει φθάσει στο 35%, και περίπου στο 60% στους νέους, όταν η μαζική μετανάστευση και αφαίμαξη εγκεφάλων έχει χτυπήσει κόκκινο, και όταν - το τραγικότερο - οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί κατά περίπου 40 % στην τελευταία τριετία; 

Συνεπώς, το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι και στην περίπτωση της Ελλάδας το οικουμενικό κοινωνικό «ευαγγέλιο», η Διακήρυξη, έχει «κουρελιασθεί» και χρειάζεται παλλαϊκή δημοκρατική αντίσταση και στα πλαίσια του ΟΗΕ και των Οργανώσεών του για να δικαιωθούν οι θυσίες πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων για την πραγμάτωσή της. Εξάλλου, και το ΔΝΤ {άρθρο Ι v} αναφέρει ότι παρέχει τους πόρους του για να διευκολύνει χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών «δίχως να καταφεύγουν σε μέτρα που να είναι καταστροφικά για την εθνική ή διεθνή ευημερία». 

Όμως, δεν είναι εύλογη η ασυνέπεια και αναντιστοιχία εκ μέρους του ΔΝΤ με τα μέτρα που επιβάλλει και τις επιπτώσεις τους; Πέραν, βέβαια, της αποτυχίας και των ευθυνών ελληνικών ηγετικών κύκλων, μήπως η σημερινή κυβέρνηση συνεργασίας πρέπει να προσφύγει και στον ΟΗΕ για να πετύχει μια ριζική αναθεώρηση των Μνημονίων σαν «κάθαρση» στη σημερινή εθνική τραγωδία;               

                                                                                                                             4/7/2013                                                                                                               
_____________________
*αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" αρ. φ. 246 Ιούνιος-Ιούλιος 2013

Η Καινούργια χρεοκοπία.... του Νίκου Μπελογιάννη

του Νίκου Μπελογιάννη

Α’. Δημοσιονομικό πελάγωμα

Η περίοδος 1931-32 είναι αρκετά δραματική για το λαό και την Ελλάδα. Η κρίση από ‘να μέρος κι η πολιτική των φαυλοκρατικών κυβερνήσεων από τ΄ άλλο, ερήμωσαν πάλι τη χώρα. Τα καπνά κι η σταφίδα έμεναν απούλητα, μαζί με τις εξαγωγές πέφτουν κι οι εισαγωγές. Οι αγρότες πεινούν, οι εργάτες μένουν άνεργοι, όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση.

Οι μόνοι που απολαμβάνουν μακάρια τη ζωή τους και αδιαφορούν για την τραγική αυτή κατάσταση είναι – εκτός από τους νεόπλουτους που δημιούργησε η κυβέρνηση Βενιζέλου – οι ξένοι και ντόπιοι ομολογιούχοι, που μέχρι το 1932 έπαιρναν στο ακέραιο το τοκοχρεολύσιο. Με την αφαίμαξη όμως αυτή, ο προϋπολογισμός του 1931-1932 θα ‘κλεινε με 1 δις έλλειμμα. Σε έσοδα 8.200 εκατομμυρίων έπρεπε να πάρουν οι ομολογιούχοι 4.400, δηλαδή τα 54%, την προηγούμενη χρονιά είχαν πάρει τα 40%. Για να πληρωθούν τώρα σε χρυσό, δεν αρκούσε το κάλυμμα της τράπεζας και δημιουργόταν άμεσος κίνδυνος να μείνει ο λαός χωρίς ψωμί, γιατί το περισσότερο στάρι εκείνο τον καιρό ερχόταν απ΄έξω. Η πληρωμή, λοιπόν, του τοκοχρεολύσιου θα ΄ταν εγκληματική παραφροσύνη.

Εντούτοις, το Σεπτέμβρη του ’31 η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι τα τοκομερίδια των ομολογιούχων θα πληρωθούν στο ακέραιο και σε χρυσό. Και για να το πετύχει άρχισε να παίρνει μέτρα, που στρέφονταν κατά του λαού. Στις 8 του Οκτώβρη, γιορτή της Αγίας Πελαγίας, έγινε η δραχμοποίηση των καταθέσεων σε συνάλλαγμα, για να «προστατευθεί» το εθνικό νόμισμα και στην ουσία για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Με το μέτρο της δραχμοποίησης ληστεύτηκαν χιλιάδες κόσμου και κέρδισε η Εθνοτράπεζα εκατοντάδες εκατομμύρια, ενώ ο τορπιλισμός της δραχμής συνεχιζόταν στη μαύρη αγορά του συναλλάγματος με πρωταγωνιστές τον Μαρή κι άλλα πρωτοπαλίκαρα του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Εκείνον ακριβώς τον καιρό άρχισε να ξεσπάει απειλητική η λαϊκή αντίδραση. Το προλεταριάτο και οι υπάλληλοι παλεύουν ακούραστα μ΄ απεργίες για το ψωμί τους, οι επαγγελματίες κινητοποιούνται κι οι αγρότες κάνουν ομαδικές καθόδους στις πόλεις. Ο Βενιζέλος μυρίστηκε τον κίνδυνο και επιχείρησε να βγει από το αδιέξοδο. Το Γενάρη του ΄32 απευθύνθηκε στις μεγάλες δυνάμεις και στο ΔΟΕ και παρακαλούσε να του δώσουν πεντάχρονη αναστολή στα χρεολύσια και 50 εκατομμύρια δολάρια για να συμπληρωθούν τα παραγωγικά έργα.

Ο υπουργός των Εξωτερικών στην οικουμενική είχε χαρακτηρίσει το ΔΟΕ «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά ένας οργανισμός που κρατάει στα χέρια του τη ζωή ενός ολόκληρου λαού και οι πρωθυπουργοί πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν, δεν είναι καθόλου «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά υπέρτατος, κυρίαρχος και παντοδύναμος αφέντης της χώρας μας. Επίσης ο Βενιζέλος ζήτησε να ‘ρθει στην Ελλάδα κι αντιπρόσωπος της δημοσιονομικής επιτροπής της ΚΤΕ (σ.σ. Κοινωνία των Εθνών) για να κάνει «επιτόπιον έρευνα» και να διαπιστώσει σε πόσο κρίσιμη οικονομική κατάσταση βρισκόταν η χώρα. Στο τέλος τους έδινε την υπόσχεση ότι με το δάνειο που θα του ΄διναν, θα πλήρωνε και τους τόκους των εξωτερικών δανείων.

Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παλεύοντας τότε κι αυτές να ξεπεράσουν την κρίση που έδερνε τη χώρα τους, δεν έδωσαν καμία σημασία στο διάβημα του Βενιζέλου. Μόνο η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ευαρεστήθηκε με τα πολλά να μας στείλει σαν αντιπρόσωπό της τον σέρ ‘Οτο Νιμάγερ για να κάνει έλεγχο στα οικονομικά της χώρας μας. Ο Νιμάγερ, πρώην υπουργός των Οικονομικών, ήταν τότε διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας. Ήρθε στην Ελλάδα, έλεγξε τα έσοδα και τα έξοδα κι έφυγε κάνοντας μια έκθεση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, στην οποία σύσταινε να μας ελεήσουν μονάχα με μια χρονιάτικη αναστολή του χρεολύσιου και το αντίστοιχο πόσο να διατεθεί για τα παραγωγικά έργα μαζί μ΄ένα δάνειο από 10 εκατομμύρια δολάρια.

Η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, που συνήρθε στο Παρίσι, χαρακτήρισε σαν επείγουσα την ανάγκη ενός δανείου για τα τοκοχρεολύσια, όμως μόλις και μετά βίας και με χίλιες δυο επιφυλάξεις και υποδείξεις αναγνώρισε ότι επιβάλλεται η προσωρινή ανακούφιση της Ελλάδας από τα εξωτερικά χρέη μ΄αναστολή των χρεολυσίων για ένα χρόνο! Αλλά επειδή πάνω στο τελευταίο αυτό ζήτημα η ελληνική κυβέρνηση είχε φέρει από την αρχή αντιρρήσεις, το συμβούλιο της ΚΤΕ κηρύχτηκε τελικά αναρμόδιο και μας παρέπεμψε να συνεννοηθούμε απευθείας με τους ομολογιούχους. Ο Μαρής, που βρισκόταν τότε στο Παρίσι για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της Ελλάδας, ομολόγησε αργότερα ότι τα μέλη της δημοσιονομικής επιτροπής προσπαθούσαν να βρουν κάποια προσωρινή λύση για να τη συνδυάσουν με έλεγχο πάνω στα οικονομικά μας, σαν να μην ήταν αρκετός ο ΔΟΕ. Είχε όμως περάσει πια η εποχή του ’97.

Η φάρα του Γκλίξμπουργκ ήταν τότε μακριά από την Ελλάδα. Στην πατρίδα μας είχε πια αναπτυχθεί ένα πολυάριθμο προλεταριάτο, αρκετά ώριμο πολιτικά, που συγκλόνιζε την περίοδο εκείνη με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις του το αστοτσιφλικάδικο οικοδόμημα. Το ΚΚΕ, ξεπερνώντας την κρίση του, πλούσιο πια σε πείρα και μονολιθικό ιδεολογικά, άρχιζε να αναδείχνεται αρχηγός των εργαζομένων της πόλης και του χωριού. Γι αυτό μια απόπειρα της κυβέρνησης για την επιβολή καινούργιου βαρύτερου ελέγχου ήταν όχι μόνο καταδικασμένη, αλλά θα απειλούσε ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα των αστοτσιφλικάδων. Μπροστά σ΄αυτή την απελπιστική κατάσταση ξεκινάει ο ίδιος ο Βενιζέλος και πηγαίνει στη Γενεύη. Κάνει μια δραματική έκκληση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, αλλ΄αυτό περιορίζεται μόνο να λάβει σε υπό σημείωσιν τη γνώμη της δημοσιονομικής επιτροπής και παραπέμπει πάλι την ελληνική κυβέρνηση στους ομολογιούχους. Για καινούργιο δάνειο ούτε συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει. Εν τω μεταξύ η κατάσταση τραβάει όλο και στο χειρότερο.

Στις 25 του Μάρτη γίνεται μια μεγάλη σύσκεψη υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας και με σκοπό να μελετηθεί η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Ανάμεσα στους συσκεπτόμενους βρίσκονται πολλοί υπεύθυνοι για το κατάντημα του τόπου. Οι καταχρήσεις, η κερδοσκοπία και οι ρεμούλες γίνονται το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Η διαφθορά κι η ηθική εξαχρείωση της κυβερνητικής κλίκας φτάνει στο κατακόρυφο. Νόθεψαν ακόμα και το κινίνο, πράξη αρκετά χαρακτηριστική για τη σαπίλα που βασίλευε ανάμεσα στην παράταξη που κυβερνούσε τη χώρα.

Β’. Η χρεοκοπία

Επόμενο ήταν κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά.
Ο Βενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού. Τελικά πήρε την απόφαση, αφού πρώτα ειδοποίησε το ΔΟΕ, ν΄αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και να πληρώσει τα τοκομερίδια σε δραχμές. Μα κι οι δραχμές δεν ήταν εύκολο να οικονομηθούν. Οι κρατικές εισπράξεις το 1929-30 έφτασαν τα 9.242 εκατομμύρια. Το 1932-33, παρόλες τις καινούργιες φορολογίες, θα ΄φταναν σε 7.779 εκατομμύρια. Με την υποτίμηση της δραχμής οι ομολογιούχοι θα ΄παιρναν κάπου 6.000 εκατομμύρια. Για να σώσει την «πίστη» της χώρας, η κυβέρνηση επέβαλε, κάτω από τόσο τραγικές συνθήκες, καινούργιες φορολογίες 740 εκατομμυρίων, χωρίς να σωθεί μ΄αυτά η κατάσταση. Και τότε- 16.4.1932 – ο Μαρής έστειλε ένα γράμμα στο ΔΟΕ και του δήλωνε ότι η κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να κηρύξει από την 1η του Μάη προσωρινό χρεοστάσιο και για τους τόκους.

Έτσι, ήρθε η καινούργια χρεοκοπία. Η κυβέρνηση, όμως, που δεν μπορούσε να ανεχτεί το στίγμα, έδωσε εντολή στους αντιπροσώπους της στο Λονδίνο και το Παρίσι να ‘ρθουν σ΄επαφή με τους ομολογιούχους για να ρυθμίσουν το ζήτημα. Ο Μιχαλακόπουλος, υπουργός των Εξωτερικών, δήλωσε στη δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ότι θα δεχόταν πρόθυμα να ‘ρθουν «αμερόληπτοι» διαιτητές και να ελέγξουν ίσαμε ποιό βαθμό μπορούμε να πληρώσουμε τα τοκομερίδια, «αφού προαφαιρεθούν τα απαιτούμενα για το primum vivere του ελληνικού λαού». Την ίδια θέση έπαιρνε κι ο Παπαναστασίου. Όλοι ήταν πρόθυμοι να καταδικάσουν το λαό να ζει μ΄ένα ξεροκόμματο, για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Αυτοί όμως ήταν ανένδοτοι και τα ζητούσαν όλα ή τίποτε. Αυτή την εποχή, ο Μαρής υποχρεώθηκε να φύγει από το υπουργείο των Οικονομικών σχεδόν με τη βία. (Είχε μπει μέσα, καθώς λένε, ξυπόλυτος και βγήκε με καντάρια χρυσάφι).

Η Εθνοτράπεζα στις κρίσιμες εκείνες για τα συμφέροντά της στιγμές έβαλε απόλυτα δικό της υπουργό, τον Βαρβαρέσο, που προκαλεί αμέσως την άρση της σταθεροποίησης, σχεδόν τυπική γιατί την είχε από καιρό προκαλέσει η μαύρη αγορά του συναλλάγματος. Έτσι, επιβάλλεται πάλι η αναγκαστική κυκλοφορία. Στην έκθεσή του πάνω στον προϋπολογισμό του 1932-33, ο Βαρβαρέσος θέλησε να δικαιολογήσει τη χρεοκοπία. Τα ελλείμματα, είπε, δεν μπορούμε πια να τ΄αποφύγουμε με φορολογίες. Με περικοπές των εξόδων – σε βάρος κυρίως των μισθωτών – μόνο 480 εκατομμύρια οικονομήσαμε.

Γι΄αυτό είναι αναπόφευκτο να καταφύγουμε στην ελάττωση των ποσών που διαθέτουμε για την υπηρεσία του δημόσιου χρέους, επειδή μας απορροφούν τα 55% του προϋπολογισμού και μάλιστα σε συνάλλαγμα. Γι΄ αυτό η κυβέρνηση βρέθηκε «εις την αναπόδραστον ανάγκην» να δώσει την άδεια στον υπουργό των Οικονομικών να αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και τον τόκο «εν όλω ή εν μέρει». Σκόπευαν οπωσδήποτε να πληρώσουν ένα μέρος από τους τόκους. Στον προϋπολογισμό όμως δεν έγραφαν ακριβώς το ποσό, ελπίζοντας να το μεγαλώσουν οπωσδήποτε με τους φόρους. Έτσι αύξησαν κατά 25% τη φορολογία στα εισαγόμενα εμπορεύματα κι ενώ η κατάσταση ήταν κάτι παραπάνω από τραγική, οι Έλληνες πολιτικοί βρίσκονταν σ΄αδιάκοπη κίνηση και συγκίνηση και τους απασχολούσε αποκλειστικά το ζήτημα της πληρωμής των ομολογιούχων. Παντού είχαν φουντώσει οι σχετικές συζητήσεις.

Ο Μιχαλακόπουλος, ο Παπαναστασίου κι ο Καφαντάρης υποστήριζαν να τους πληρώσουμε με τα καπνά μας. Οικονομολόγοι, πολιτικάντες, τραπεζίτες, όλοι έγραφαν και υπόδειχναν κάποιον τρόπο πληρωμής και κανένας δεν υποστήριξε να μην πληρώσουμε τίποτα. Η οικονομική κρίση άρχισε να εξελίσσεται και σε πολιτική και οικονομική χρεοκοπία, να μεταβάλλεται σε γενική χρεοκοπία του αστοτσιφλικάδικου κόσμου. Ο Βενιζέλος, αντιμετωπίζοντας την πολιτική του χρεοκοπία και τη λαϊκή κατακραυγή, επιχείρησε μια πολιτική μανούβρα. Παραιτήθηκε κι ανέβηκε πρωθυπουργός ο Παπαναστασίου. Σε τέτοιες όμως στιγμές κι η δημαγωγία μπορεί να καταντήσει επικίνδυνη για την κυρίαρχη τάξη. Γι αυτό κι ο αρχηγός των Εργατοαγροτικών διώχτηκε μέσα σε μια βδομάδα κι ανέβηκε πάλι στην κυβέρνηση ο Βενιζέλος, με υπουργό των Οικονομικών τον Βαρβαρέσο.

Στις 10 Αυγούστου ψηφίστηκε ο νόμος της δραχμοποίησης. Η άρση της σταθεροποίησης κι η δραχμοποίηση έδιναν το δικαίωμα στις τράπεζες να ληστέψουν άλλη μια φορά τον κόσμο. Η Κτηματική Τράπεζα-θυγατέρα του Χάμπρο και της Εθνικής – έκανε τους μικροϊδιοκτήτες να βρεθούν από τη μια μέρα στην άλλη με διπλάσιο περίπου χρέος.

Γ’. Αρχίζουν οι συννενοήσεις Συγχρόνως άρχισαν πάλι, οι συνεννοήσεις με τους ξένους ομολογιούχους. Ο Βαρβαρέσος έφυγε για την Ευρώπη κι υστέρα από μακριές διαπραγματεύσεις, συμφώνησαν το Σεπτέμβρη του 1932 να πληρω­θούν 30% των τόκων για το 1932-33, κι αν βελτιωνόταν αργότερα ή κατάσταση, να πάρουν 35%. Από το Δεκέμβρη όμως του ίδιου χρό­νου, η τότε κυβέρνηση άρχισε να παρακαλεί με υπόμνημα της τους ξένους να μην κρατήσουν το παραπάνω ποσοστό, γιατί ή κατάσταση είχε επιδεινωθεί.

Οι ομολογιούχοι έκαναν πώς υποχωρούν, αλλά ο ΔΟΕ, βάσει της συμφωνίας, είχε κατακρατήσει σε δραχμές -από τις υπέγγυες προσόδους- ολόκληρο το 35% και αρνήθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα τη διαφορά του 5% ! Επίσης, ο ΔΟΕ υπολόγισε το πο­σοστό σε χρυσές κι όχι σε χάρτινες λίρες, κερδίζοντας έτσι σημαν­τική διαφορά σε βάρος της Ελλάδας. Η κυβέρνηση κατάφυγε σε διαιτητή, αλλά η απόφαση του δεν βγήκε ακόμα. Κοντά σ’ αυτά, ή εγγλέζικη κυβέρνηση μας υποχρέωσε να υπογράψουμε μια συμφω­νία με το αγγλικό θησαυροφυλάκιο, σύμφωνα με την οποία αναλαβαίναμε να πληρώσουμε 3.767.548 φράγκα, πού το μοιράστηκαν ή Αγγλία κι ή Γαλλία σαν αποζημίωση για τα ποσά πού είχαν ξοδέ­ψει όταν εγγυήθηκαν το δάνειο του 1898. Τότε ακριβώς κι οι ομο­λογιούχοι μετάνιωσαν πού δέχτηκαν το 30% και δεν τα ‘παιρναν ζη­τώντας περισσότερα.

Και ξαναρχίζουν πάλι συνεννοήσεις ατελείω­τες και καταθλιπτικές για τη χώρα. Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονο­μολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκο­πία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτε­λιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις. Εν τω μεταξύ, το Σεπτέμβρη του 1932 έγιναν εκλογές και στις 4 Νοέμβρη ανάλαβε πρωθυπουργός ο Τσαλδάρης, με υφυπουργό των Οικονομικών τον Μ. Ευλάμπιο.

Το Δεκέμβρη έγινε υπουργός των Οικονομικών ο Κ. Αγγελόπουλος. Η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί καθόλου. Η κερδοσκοπία οργίαζε κι ο τιμάριθμος από 15 πού ήταν το 1931 ανέβηκε στα 20 το ’32. Αυτή, λοιπόν, την περίοδο ο Αγγελόπουλος αποτέλεσε μια μεγάλη εξαίρεση, ανάμεσα στους φαυλοκράτες πολιτικούς. Και παλιά τα είχε βάλει, με το ΔΟΕ και στην Κτηματική Τράπεζα κήρυξε τον πόλεμο κι αργότερα στην τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία ήταν ο πρώτος αστός πολιτικός που εξορίστηκε από τον Μεταξά. Μόλις ανάλαβε το υπουρ­γείο δήλωσε αμέσως ορθά-κοφτά και μ’ επιμονή ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε όχι 30% αλλά ούτε πεντάρα στους ξένους και ντόπιους ομολογιούχους. Σε λίγες μέρες ο Αγγελόπουλος διώχτηκε από το υ­πουργείο, ασφαλώς με την επέμβαση «εξωελληνικών» παραγόντων. Τον αντικατέστησε ο τραπεζίτης Σπύρος Λοβέρδος και στις ε­φτά μέρες πού ‘κανε υπουργός, πρόλαβε να πληρώσει αμέσως το 30% στους ομολογιούχους και να μαδήσει τη χώρα από το αναιμικό της συναλλαγματικό απόθεμα.

Στις 16 του Γενάρη έπεσε ο Τσαλ­δάρης κι ήρθε ο Βενιζέλος με υπουργό των Οικονομικών τον Καφαντάρη. Ο αρχηγός όμως των Προοδευτικών δεν πρόλαβε να εξ­αγγείλει το καινούργιο πρόγραμμα του, γιατί στις εκλογές της 5ης του Μάρτη ξαναπήρε την εξουσία ο Τσαλδάρης, με υπουργό των Οικονομικών τον Λοβέρδο. Οι Λαϊκοί μόλις ανέβηκαν στην κυβέρ­νηση κάλεσαν τους ομολογιούχους να κάνουν αυτοψία στη χώρα μας για να αντιληφθούν την οικονομική της κατάσταση. Αυτοί όμως υπόδειξαν σαν αρμόδια την ΚΤΕ και η κυβέρνηση άρχισε τότε να παρακαλεί την Κοινωνία των Εθνών να ‘ρθει μια δημοσιονομική επιτροπή.

Τότε ο Καφαντάρης σε μια αγόρευση του για τον προϋ­πολογισμό του ’33-’34 επιτέθηκε στην κυβέρνηση για την πρόσκλη­ση δημοσιονομικής επιτροπής κι εξήγησε ότι την επέμβαση της ΚΤΕ δεν την ήθελε όχι από έλλειψη ευλάβειας στο θεσμό, αλλά γιατί «εξ επισήμων ανακοινώσεων και άλλων σχετικών στοιχείων είχε πεισθεί ότι ή ΚΤΕ δεν επείχε θέσιν τρίτου εις την υπόθεσιν των χρεών, άλλ’ είχαν άμεσον και απροκάλυπτον είς αυτήν ενδιαφέρον στρεφόμενον υπέρ των ομολογιούχων». Πρότεινε δε να ‘ρθει ή κυ­βέρνηση σε απευθείας συνεννόηση με τους ομολογιούχους και να τους πληρώσουμε με τα προϊόντα μας.

Τελικά, ή επιτροπή της ΚΤΕ ήρθε το Μάη και μετά τις έρευνές της έκανε σχετική έκθεση, στην όποια λέει ότι για να πληρώσει ή Ελλάδα πρέπει ν’ αναπτύξει τις εξαγωγές και τα εμβάσματα και να ελαττώσει τις εισαγωγές της! Τον Ιούνη του 1933 συνήλθε στο Λον­δίνο η δημοσιονομική επιτροπή για να εξετάσει την έκθεση και ν’ ακούσει τον Λοβέρδο και τον Μάξιμο πού είχαν πάει κι αυτοί στο Λονδίνο για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και να πετύχουν μια συνεννόηση με τους ομολογιούχους. Αυτοί όμως αρνή­θηκαν να συζητήσουν με τους Έλληνες αντιπροσώπους, ζητώντας 271/2% για το 1933-34 και 371/2% για τον άλλο χρόνο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση πρόσφερε 221/2% και 271/2% (η διαφορά ήταν 600 εκα­τομμύρια δραχμές).

Η πρόταση να λύσει τη διαφορά ένας διαιτη­τής, απορρίφτηκε χωρίς συζήτηση και περιφρονητικά από τους ομολογιούχους. Τότε οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν και πάλι. Στον Λοβέρδο και τον Μάξιμο η δημοσιονομική επιτροπή «σύ­στησε» να βάλουν καινούργιους φόρους για να πληρώσουν τους ξέ­νους. Οι δυο υπουργοί αποχαιρέτησαν την επιτροπή με την υπόσχεση ότι θα εξασφαλίσουν τους τόκους των ομολογιούχων και μάλιστα ανάφεραν στην επιτροπή τι είδους και πόσους φόρους θα βάλουν στο λαό, για να το πετύχουν. Κι έτσι γύρισαν πίσω στην Ελλάδα αποφασισμένοι να εξευμενίσουν με κάθε μέσο τους κατόχους ομολο­γιών και τέτοιοι κάτοχοι -εν παρενθέσει- ήταν κι ο Λοβέρδος κι ο Μάξιμος. «Ίσως επί του σημείου τούτου η στάσις της Ελλάδος θα έπρε­πε να ήτο περισσότερον αποφασιστική…», γράφει ο Άγγελος Αγ­γελόπουλος, γιατί τον ίδιο καιρό οι Τούρκοι κι οι Γερμανοί αρνή­θηκαν κάθε πληρωμή και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν διαμαρ­τυρήθηκαν καθόλου.

Δ’. Η συμφωνία

Η καινούργια επαφή έγινε το Σεπτέμβρη του ’33 κι οι διαπραγμα­τεύσεις τράβηξαν πολύ καιρό. Αύτη ήταν ή κλασική τους μέθοδος. Κερδοσκοπούσαν στην αγορά μ’ αυτό τον τρόπο και συγχρόνως μας εκβιάζανε τελικά να υποχωρήσουμε, γιατί αυτή ή εκκρεμότητα των συνεννοήσεων νέκρωνε την οικονομική ζωή της χώρας. Έτσι επαναλαμβάνεται η ιστορία του ’97. Πάλι η πατρίδα μας βρίσκεται σε αγωνία περιμένοντας την απόφαση των εκμεταλλευτών της. Τότε η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, για να επηρεάσει τις συζητή­σεις προς όφελος των ομολογιούχων και να εκβιάσει έτσι τη λύση δίνοντας ένα γερό όπλο στους τοκογλύφους και μια εύκολη δικαιο­λογία στον Λοβέρδο, δημοσίεψε μια έκθεση, με την οποία διαπιστώνει βελτίωση στη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας.

Με παρόμοιες πιέσεις, εκβιασμούς και παρασκηνιακές ενέργειες υπο­γράφτηκε, τέλος, το Νοέμβρη, μια συμφωνία για δυο χρόνια. Τα χρεολύσια αναστέλλονταν για δυο χρόνια κι από τους τόκους θα πλη­ρώναμε 271/2% το 1933-34 και 33% το 1934-35. 0ι τόκοι μόνο του δα­νείου του 1898 θα πληρώνονταν στο ακέραιο. Η πληρωμή θα γινόταν με συνάλλαγμα του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης κι η ελληνική κυβέρνηση θα ‘γραφε στον προϋπολογισμό της το σύνολο των τόκων, που θα το ξαναδανειζόταν τάχα από το ΔΟΕ, καταθέτοντας του ίσο ποσό άτοκα γραμμάτια σε δραχμές. Ο Λοβέρδος, για να συγκεν­τρώσει το ποσοστό πού συμφώνησε, έβαλε σ’ ενέργεια δεκάδες και­νούργια φορολογικά νομοσχέδια, όλα σε βάρος του λαού, ενώ ο ίδιος, όπως ξεσκεπάστηκε τότε στις εφημερίδες, είχε επιχειρήσει να δια­φύγει με διάφορους αθέμιτους τρόπους τη φορολογία. Η συμφωνία πρόβλεπε καινούργιες διαπραγματεύσεις στις αρ­χές του 1935 για τα επόμενα χρόνια. Γι’ αυτό και το Φλεβάρη πήγε στο Λονδίνο ο Πεσμαζόγλου, καινούργιο οικονομολογικό αστέρι της πλουτοκρατικής κλίκας. Πρόεδρος τότε του συμβουλίου των ομολογιούχων ήταν ο σερ ΄Οστεν Τσάμπερλεν, αδερφός του κατόπιν πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν.

Η πολιτική των δυο αδελφών είναι μια ατέλειωτη αλυσίδα από εξευτελισμούς και προδοσίες μικρών και μεγάλων λαών. Στο πρόσωπο τους, το εγγλέζικο χρη­ματιστικό κεφάλαιο είχε αποκτήσει τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του για μια ολόκληρη εποχή. Μόλις άρχισαν οι συν­ομιλίες, οι ομολογιούχοι ζήτησαν 50%. Ο Πεσμαζόγλου πρόσφερε 35%. Αυτοί, αρνήθηκαν κι έτσι οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση -κάτω από τη λαϊκή πίεση- δήλωσε τότε στους ομολογιούχους ότι θα τους πλήρωνε τα τοκομερίδια τους πού έληγαν την 1η του Απρίλη, με ποσοστό 35%.

Ο ΔΟΕ διαμαρτυρή­θηκε αμέσως γιατί έτσι ή κυβέρνηση παραβίαζε το νόμο του 1898 και, καθώς τις είχε στο χέρι, κατακράτησε όλες τις υπέγγυες προσ­όδους υπολογίζοντας τόκους και χρεολύσια για όλα τα δάνεια πού ήταν κάτω από τον έλεγχο του. Συγχρόνως με τη διαμαρτυρία και το πραξικόπημα του ΔΟΕ, άρχισαν αλλεπάλληλα διπλωματικά δια­βήματα από τις ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις, ενώ το συμβούλιο των ομολογιούχων στο Λονδίνο λυσσασμένο σύσταινε στα μέλη του να μη δεχτούν να εισπράξουν το 35%. Έπεσαν όλοι πάνω στη φτωχή μας χώρα να την πνίξουν. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, το 52% των ομολογιούχων έτρεξαν να εισπράξουν το 35% και για τα υπόλοιπα έχει ο θεός. Και πράγματι ο θεός των τοκογλύφων, ενσαρκωμένος στο πρόσωπο του Γκλίξμπουργκ, τους βοήθησε.

Ε. Έρχεται ο Γκλιξμπουργκ

Σ΄όλο αυτό το διάστημα, άλλες κύριες ασχολίες του Λαϊκού Κόμματος ήταν οι επιστημονικές καλπονοθεύσεις και η συστηματική ρουσφετολογία. Πάνω στο δημόσιο ταμείο είχαν ριχτεί μ΄άγριες διαθέσεις οι φίλοι του κόμματος, που τόσα χρόνια είχαν μείνει μακριά από την εξουσία. Ο Τσαλδάρης, περισσότερο κατάλληλος για δικολάβος παρά για αρχηγός κόμματος, ξόδευε όλη την, όχι και τόσο πληθωρική, ζωτικότητά του σε επιφυλάξεις, σοφίσματα και σε διάφορου συνδυασμούς που σοφιζόταν για ν’ αντιμετωπίσει, την αντιπολίτευση και τις γκρίνιες των φίλων του πού τρώγονταν σαν τα σκυλιά. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα δύο αστοτσιφλκικάδικα μπλοκ οξύνονται και παίρνουν τη μορφή ανοιχτής ένοπλης σύγκρουσης το Μάρτη του ’35. Το «αντιβενιζελικό» κράτος – εφεύρεση του Μεταξά – παρόλη την τρομοκρατία που ξαπόλυσε όταν επιβλήθηκε, δεν κατάφερε να πνίξει το λαϊκό κίνημα. Οι εκλογές του Ιούνη του ’35 φανερώνουν ότι οι λαϊκές μάζες αρχίζουν να χειραφετούνται πια από την επιρροή των πλουτοκρατικών κομμάτων και να προσανατολίζονται προς τ΄αριστερά. Η κατάσταση αυτή αρχίζει να καταντάει αρκετά επικίνδυνη για την ντόπια πλουτοκρατία και πολύ επιζήμια για τους ξένους κεφαλαιούχους, που θα επιθυμούσαν να ασχολιέται ο ελληνικός λαός με τα «ειρηνικά» του έργα και να μην καταγίνεται τόσο πολύ στην πολιτική.

Και τότε όλοι οι αντιδραστικοί πλουτοκρατικοί κύκλοι του εσωτερικού και του εξωτερικού, με πρώτη την Εθνοτράπεζα, με τις συμβουλές και την έγκριση του Βενιζέλου, με την ανοχή των ψευτοδημοκρατικών κομμάτων και με τις ευλογίες και τα χειροκροτήματα των ομολογιούχων, άρχισαν να κηρύχνουν την πολιτική της «συμφιλίωσης». Όργανο για την πραγματοποίησή της θα ΄ταν ο δεύτερος Γεώργιος Γκλίξμπουργκ, που τον τάιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια ο Χάμπρο. Φτάνει να ‘ρχόταν ο βασιλιάς για να αγαπηθούν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί και να ζήσει ο λαός ευτυχισμένος. Επειδή, όμως, ο λαός με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση των αντιφασιστικών δημοκρατικών του δυνάμεων έδειξε την ακλόνητη διάθεσή του να υπερασπίσει τις δημοκρατικές του ελευθερίες, ανάλαβε να κανονίσει τα περαιτέρω αυτοχειροτονηθείς σε αντιβασιλιά Γ. Κονδύλης, με το διαβόητο δημοψήφισμα που οργάνωσε το Νοέμβρη του ’35. Κι έτσι η Ελλάδα απόχτησε πάλι βασιλιά και σε λίγο και «εθνικό» κυβερνήτη, οι ομολογιούχοι εξασφάλισαν, όπως θα δούμε, το ποσοστό που ζητούσαν και τον ελληνικό λαό ανάλαβε να τον επαναφέρει στα ειρηνικά του έργα ο Μανιαδάκης.

ΠΑΤΉΣΤΕ ΕΔΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
http://youtu.be/eGZls_TX-8c

{Αυτό το σπάνιο τραγούδι είναι ελληνική μελοποίηση του ποιήματος του Αλβανού Μωϋσή Ζαλόσνια, αφιερωμένο στο Νίκο Μπελογιάννη. Η εκτέλεση από την ΠΠΣΠ το 1977. Ο Κεμάλ που αναφέρεται στον 5ο στίχο είναι ο Qemal Stafa (Κεμάλ Στάφα) αγωνιστής της αντίστασης ενάντια στον ιταλό κατακτητή. Εξέχον μέλος του Κ.Κ. Αλβανίας ο οποίος σκοτώθηκε στις 5 Μαΐου 1942 στα Τίρανα και τον καιρό εκείνο ήταν επικεφαλής της Νεολαίας του Κ.Κ. Αλβανίας}

Πηγή: Η Λέσχη

«Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής» του Γιώργου Λεκάκη

 ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Γιώργου Λεκάκη
«Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών
στην Ελλάδα επί Κατοχής»
εκδόσεις «Κάδμος»

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του συγγραφέα και δημοσιογράφου Γιώργου Λεκάκη (www.lelakis.com) με τον εύγλωττο τίτλο "Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής". Βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ!

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο, οι σημαντικότερες συλλογές αρχαιοτήτων σήμερα στον πλανήτη θεωρούνται κατά σειράν της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας (και 4^η της Ελλάδος), παρά το γεγονός ότι καμμιά από τις τρεις πρώτες χώρες δεν διαθέτει… αρχαία ιστορία!..

Στο βιβλίο του Γιώργου Λεκάκη (www.lekakis.com) «Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κάδμος», στην βάση του είναι ένας κατάλογος κλοπών, λεηλασιών, καταστροφών και αυθαιρεσιών των ναζί κατακτητών, αποδελτιωμένος από την επίσημη έκθεση του υπ. Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, του 1946. Ο συγγραφέας άφησε έξω τις ανθρώπινες απώλειες, τις εκτελέσεις αμάχων, παιδιών, γυναικών και γερόντων, που δεν αποτιμώνται… Άλλωστε η «Μαύρη Βίβλος της Κατοχής» τα έχει πει (σχεδόν) όλα… Και συμπεριέλαβε μόνον τις υλικές ζημίες, αυτές που μπορούν να αποτιμηθούν… Αλλά και γιατί στην εποχή μας, πιο πολύ καταλαβαίνουμε την υλική αξία, παρά την πνευματική, την ανθρώπινη…

Οι Γερμανοί κατακτητές υποσχέθηκαν την τήρηση των ελληνικών νόμων περί αρχαιοτήτων. Αλλά η Ιστορία έχει αποδείξει πως οι εξουσιαστές και οι κατακτητές είναι αναιδείς και αλαζόνες. Απ’ τον κανόνα δεν εξαιρέθηκαν οι Γερμανοί – και πώς να το πράξει ένας λαός που πιστεύει πως είναι ανώτερος όλων των άλλων;.. Υποσχέθηκαν πως μετά τον πόλεμο, θα παραδώσουν τα προϊόντα ανασκαφών δια του γερμανικού Ινστιτούτου. Το ελληνικό υπουργείο έκαμε έκκληση (αρ. 36260/1198/13.7.1942) προς την ειδική γερμανική στρατιωτική υπηρεσία προστασίας μνημείων, περί τηρήσεως των αρχαιολογικών νόμων, αλλά οι Γερμανοί την επέστρεψαν πίσω αναιδέστατα ως απαράδεκτη.

Αξίζει να σημειωθεί, πως οι ναζί είχαν συγκροτήσει από την αρχή του Πολέμου έναν κατάλογο, με έργα διαφόρων δημόσιων συλλογών, που εξέφραζαν κατ’ αυτούς την… «γερμανικότητα». Και άρα, κατά την λογική τους, έπρεπε για τον λόγο αυτό να έρθουν στην Γερμανία…

Όταν οι Έλληνες αρχαιοφύλακες στην Κατοχή έκαμαν παρατηρήσεις στους κλέπτες Γερμανούς, η συνήθης απάντηση ήταν «μην ενδιαφέρεσθε, γιατί αυτά δεν είναι δικά σας…».

Ο κατάλογος αυτός δεν είναι ελλιπής. Είναι ελλιπέστατος. Είναι όμως μια πρώτη καταγραφή, ένα πρώτο σκαλοπάτι, ένα πρώτο βήμα. Ας ακολουθήσουν κι άλλα. Και το κυριώτερο είναι επίσημη καταγραφή, από το τότε ελληνικό κράτος…

Έστω και με μερικές δεκαετίες καθυστέρηση, ας διεκδικήσουμε ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ένα μεγάλο κομμάτι της ταυτότητάς μας και της προσωπικότητάς μας. Αυτές οι κλοπές δεν παραγράφονται, ούτε απ’ την συνείδηση, αλλά ούτε απ’ το Διεθνές Δίκαιο. Ας μην πέσουμε αμαχητί…

Στο βιβλίο αναφέρονται κλοπές και λεηλασίες, φθορές και αυθαιρεσίες των Γερμανών στις περιοχές:

Της Στερεάς Ελλάδος (Αθήνα, Βούλα, Βάρη, Βραυρώνα, Κορωπί, Κερατέα, Λιόπεσι, Σούνιο Καισαριανή, Μαραθώνας, Αίγινα, Ελευσίνα, Μέγαρα, Πειραιάς, Σκαραμαγκάς, Σαλαμίνα, Αγρίνιο, Αντίρριο,  Αλίαρτος, Ελικώνας, Δελφοί, Ερέτρια, Άγραφα, Ι.Μ. Προυσού, Ι.Μ. Καταφυγίου στους Κορυσχάδες, Μεγάλο Χωριό, Θέρμος, Λεύκα- Ι.Μ. Αγ. Μελετίου, Θήβα, Καδμείο, Άνω Αγόριανη, Λειβαδιά, Ευπάλιο, Γαλαξείδι, Άγ. Θεόδωροι, Κωπαΐδα, Θίσβη-Ι.Μ. Αγ. Σεραφείμ, Οινόφυτα, Ορχομενός, Στείρι-Ι.Μ. Οσίου Λουκά, Στράτος, Σχηματάρι, Τανάγρα, Τιθορέα, Χαιρώνεια, Άβες, Λυτόσελο, Υπάτη, Ρεκά, Άμφισσα, Βουνιχώρα, Σεγδίτσα, Αγ. Ευθυμία, Χαλκίδα)…

Της Πελοποννήσου (Άργος, Μαραθιά, Λεβίδι, Βλαχέρνα, Καμενίτσα, Παναγίτσα, Ασίνη, Καλάβρυτα, Πετσακούς, Πάος, Σκεπαστό, Ι.Μ. Αγ. Λαύρας, Ι.Μ. Μεγ. Σπηλαίου, Κερπινή, Ρωγοί. Αυλές, Αγ. Κυριακή, Σούβαρδο,  Βραχνί, Αίγιο, Κλειτορία, Πτέρη, Παγκράτι, Δάρα, Καλέντζι, Λυκουρία, Άγ. Νικόλαο Μαζέικων, Στρέζοβα, Χόβολη, Κόρινθος, Ισθμός, Κλημέντι, Πύργος, Κουφόβουνο, Βρέσθενα, Πάρνωνας Ι.Μ. Αγ. Τεσσαράκοντα Σπάρτης, Κουλεντιανό Πύργο Νεαπόλεως, Λεοντάρι- Ι.Ν. Αγ. Αποστόλων, Καλαμάτα-Ι.Μ. Βελανιδιάς, Κορώνη, Μεθώνη, Ιθώμη, Βασιλικό, Πεταλίδι, Ελαιοχώρι-Ι.Μ. Δίμιοβας νησίδιο Πύλος - ή Φανάρι ή Τσιχλήμπαμπα - Κορυφάσιο, Αετός, Μυκήναι, Ολυμπία, Πάτρα, Ρίο, Τρεχλό, Λάπατα, Μάνεσι, Σέλλα, Τεγέα, Τίρυνθα)…

Της Θεσσαλίας (Ι.Μ. Κορώνης, Μορφοβούνι, οροπέδιο Νεβρόπολης, Ελασσόνα, Πύθιο, Λειβάδι, Τσαρίτσανη, Κρανέα, Σπαρμός Λάρισα, Τέμπη, Βόλος, Δημητριάδα, Νέα Αγχίαλος, Βελεστίνο, Πορταριά, Μηλιές, Σκιάθος, Μετέωρα, Καλαμπάκα, Ι.Μ. Δούσικου, Χασιά-Συκιά, Ι.Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Γκούρας, Ι.Μ. Θεοτόκου Οιχαλίας Νεοχωρίου, Τρίκκαλα, Καστανιά, Χρυσομηλιά)…

Της Ηπείρου (Αμβρακία-Άρτα, Βουλγαρέλι, Ι.Μ. Παναγιάς Βελλάς, Νικόπολη, Ι.Μ. Μολυβδοσκέπαστου Πωγωνίου)…

Της Μακεδονίας-Θράκης (Άγ. Όρος, Παλατίτσα-Βεργίνα, Βέρροια, Γρεβενά, Καστρί Αλατόπετρας, Περιβόλι, Έδεσσα, Θεσσαλονίκη, Νέο Κατιρλί, Καβάλα, Καστοριά, Μεγ. Λιβάδια Πάικου, Σκρα, Σέρβια, Καταφύγι, Πύργοι Εορδαίας, Πεντάλοφο, Βυθός, Αηδόνια Λούβρη, Αυγερινός, Δραγασιά, Επταχώρι, Κρεμίνι, Κυδωνιές, Μόρφη, Μποχωρίνι, Ομαλή, Ροδοχώρι, Δαμασκηνιά, Πλακίδα, Λιτόχωρο-Ι.Μ. Αγ. Διονυσίου, Ελατοχώρι, Άνω Μηλιά, Νάουσα, Παλαιά Κερδύλια, Δροσοπηγή, Ποτίδαια, Κίρκη, Σαμοθράκη, Κομοτηνή)…

Των νησιών του Αιγαίου-Κυκλάδων (Λέσβος, Δρακόπια Πολυχνίτου, Σάμο, Ηραίον, Βαθύ, Τηγάνι, Χώρα Άνδρου, Φυλακωπή Μήλου, Μύκονος, Κάστρο Νάξου)…

Των νησιών του Ιωνίου (Διαπόντια-Οθρωνοί, Ζάκυνθος, Κάλαμος, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Κύθηρα, Λευκάδα, Μεγανήσι)…

Και φυσικά της Κρήτης (Κνωσός, Φαιστός, Γόρτυνα, Πύθιο, Λεβήν, Αμνισός, Χάνι Νιρού, Καστέλλι, Αγ. Τριάς, Χανιά, Ι.Μ. Γουβερνέτου, Αμάρι, Σπάθα-αρχαίο Δικτύνναιον, Άπτερα, Αποδούλου, Τίτυρος, Απεσωκάρι, Κολόννα, Ηράκλειο, Μάλια, Σκλαβόκαμπος, Ελαφονήσι, Γαύδος, Ανώγεια, Μάλεμε, Χαλέπα. Παλαιόχωρα, χερσόνησος Ροδωπού, Άνω Μέρος, Αλικιανός, Βάθη, Γερακάρι, Λιβαδάς, Μονή, Σκινές, Φουρνές, Τεμένια, Αγ. Νικόλαος Ηρακλείου και Λασιθίου, Καστρί Λασιθίου, Ι.Μ. Γωνιάς, Κάντανος)…

Των Δωδεκανήσων (η έκθεση του 1946 δεν περθιλαμβάνει τα Δωδεκάνησα, αλλά στο βιβλίο γίνονται αναφορές για τις καταστροφές στην Μεγίστης-Καστελλόριζο, τους Λειψούς, την Κάστρο Λέρου)…

Ενώ υπάρχουν ειδικές αναφορές για τις καταστροφές στον λόφο Ζάγανι, το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, τους Ρωγούς, την Γέφυρα της Παππαδιάς, την περίπτωση Ουρσίνι στην Τρίπολη, την σύγχρονη πέριπτωση τρομοκρατίας στο χωριό Πηγή από Γερμανό πρώην ναζί, την χαμερπή συμπεριφορά των καλόγερων του Αγ. Όρους, το οχυρό Ρούπελ, τα Άνω Πορόια, και τον λοχία Δημήτρη Ίτσιο, το Οχυρό της Νυμφαίας, την άγνωστη περίπτωση κοινής πλαστογραφίας χαρτονομισμάτων στην Λέσβο, την σύγχρονη περίπτωση της Σχοινούσας, την περίπτωση της ιταλικής μεραρχίας Άκουι, την κλοπή σπόρων σπάνιων φυτών από την Γραμπούσα και την Γαύδο, την σύγχρονη περίπτωση της Κύπρου…

Και ειδικά ένθετα κεφάλαια, όπως «Κάιζερ και πάππες: Μια σχέση αγάπης και μίσους», «Γερμανικό μουσείο θα επιστρέψει αρχαίους ελληνικούς θησαυρούς από παράνομη ανασκαφή νεολιθικού οικισμού στην Θεσσαλία, η οποία διεξήχθη επί γερμανικής Κατοχής και από Γερμανούς», την «Η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων» στο Κοντομάρι Χανίων, το άρθρο «Η ΕΛΛΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΔΑΜΑΣΤΟΣ ΕΝ ΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΗΣ-Οι Έλληνες περισσότερον ένδοξοι εις την ήτταν των παρά εις την νίκην των. Αναμένουν καρτερικώς την απολύτρωσιν», που δημοσιεύθηκε στην «CHICAGO DAILY NEWS» , από τον G. WELLER, κ.ά.

Τα παραρτήματα:

Το βιβλίο κλείνει με περισσότερες από 20 σελίδες βιβλιογραφία! Συνολικά αναφέρονται στο βιβλίο περισσότερα από 800 βιβλία για την Κατοχή! Με κάποια ΦΕΚ που εξέδωσαν οι διορισμένες κυβερνήσεις, που σε κάνουν έξω φρενών, και με ένα νομικό παράρτημα, που αποδεικνύει το απαράγραπτο της κλοπής των Γερμανών και την νόμιμη δυνατότητα διεκδικήσεως αποζημιώσεως από την Ελλάδα…

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στις εκδόσεις «Κάδμος»  kadmos@kadmos.org:

Αθήνα (Φειδίου 14-16, ΤΚ 10678 Αθήνα, τηλ. 210-38.38.068)

και Θεσσαλονίκη (Ερμού 48, ΤΚ 54623 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310-25.23.20)

και σε επιλεγμένα καλά βιβλιοπωλεία.

Μαθητής κάνει μάθημα στον καθηγητή Στουρνάρα

«Γιατί δεν εφαρμόζετε αυτό του διδασκόμαστε στο βιβλίο;»
Μαθητής της Τρίτης Λυκείου σε σχολείο των Χανίων απευθύνεται με επιστολή του προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Γιάννη Στουρνάρα για να του απευθύνει το ερώτημα γιατί δεν ακολουθεί αυτό που ο μαθητής διδάσκεται στις «Αρχές Οικονομικής Θεωρίας», μάθημα το οποίο θα δώσει  σε λίγο καιρό μαθητής στις Πανελλαδικές εξετάσεις. 

Ο Αλέξανδρος μαθητής στο 1ο ΕΠΑΛ Χανίων αναφέρει ότι στο βιβλίο, σε μια παράγραφο, στην τελευταία σελίδα της εξεταστέας ύλης που διδάσκεται στα σχολεία αναφέρεται ότι όταν υπάρχει ύφεση στην οικονομία το κράτος θα πρέπει να στοχεύσει σε ελλειμματικό προϋπολογισμό και αύξηση των δαπανών ώστε να αυξηθεί το εισόδημα και να δοθεί ώθηση στην οικονομία για να βγει από την ύφεση.   

Το γράμμα που δημοσιεύει το flashnews.gr:

_______________________ 
Πηγή: www.lifo.gr

ΕΕ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ : “ΓΟΡΔΙΟΙ ΔΕΣΜΟΙ” ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Tου Παν. Ι. Καραφωτιά 

Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων

του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης,

τ. Διευθύνοντος Συμβούλου 

του Γραφείου ΟΗΕ 

για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Ως γνωστόν, το όνομα Ευρώπη είναι σύνθετο και προέρχεται από το επίθετο «ευρύ» και το ρήμα «οράω-ορώ». Σύμφωνα με τη μυθολογία η από τη Φοινίκη πριγκίπισσα Ευρώπη απήχθη από το Δία, αλλά μάλλον-εικάζεται-η πριγκίπισσα ήταν κοντόφθαλμη γιατί δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα τα σχέδια του ερωτύλου Δία. Εκτός αν εθελοτυφλούσε. Κι ίσως αυτό έμεινε στο DNA της. 

Και γιαυτό η ιστορία της είναι γεμάτη δραματικές και τραγικές περιπέτειες πολεμικών συγκρούσεων, εμφυλίων, κοινωνικού κατακερματισμού και κατά συρροή και εξακολούθηση «βιασμών» από εσωτερικούς και εξωτερικούς «Δίες». Πέραν των δύο ΠΠ και την ΚτΕ η πορεία της Ευρώπης και στον ΟΗΕ, ιδιαίτερα στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Αλλά και σήμερα η Ευρώπη των 27 κρατών μπορεί να καυχηθεί ότι έχει πετύχει πλήρως τους υψηλούς στόχους της και ότι επάξια πήρε το Νόμπελ; 

Γιατί, ναι μεν κατόρθωσε να αποτρέψει έναν Τρίτο ΠΠ {κι όχι μόνη της, και εξαιτίας του αμφίβολου αποτελέσματος λόγω του πυρηνικού κινδύνου κ.λπ.} αλλά δεν απέτρεψε τα δραματικά σύνδρομα του Ψυχρού Πολέμου που ακόμη την κατατρέχουν και κατατρύχουν.

Οπωσδήποτε, δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε το πραγματικό επίτευγμα της δημιουργίας τής ΕΕ μέσα από ποικίλες πολιτικές, οικονομικές κ.λπ. συμπληγάδες. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι από τη δεκαετία του 40 και η Βρετανία και η Αμερική ήθελαν μιαν Ευρώπη Ενωμένη και ισχυρή αλλά στα μέτρα τα δικά τους και εξαιτίας του αντίπαλου δέους. Τελικά το όνειρο των Ισιντόρ ντε Σεβίλ, Πιέρ ντι Μπουά, Γκιμπόν, Ουγκώ, Ρουσώ κ.ά. έγινε πραγματικότητα, όμως για ορισμένους αποτελεί εφιάλτη αν αναλογισθούμε την αδιαφορία ή ολιγωρία της ΕΕ να παρέμβει αποτελεσματικά και στα πλαίσια διεθνών οργανισμών για την επίλυση καίριων προβλημάτων που εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους όπως το Μεσανατολικό, τα Βαλκάνια {Σκοπιανό, νέο-οθωμανικές ροπές}, το Κυπριακό, το Κόσοβο, ο νέο- φονταμενταλισμός υπό τη μορφή νέο-ναζιστικών κ.λπ. ακραίων κινημάτων, το εμπόριο όπλων, ανθρώπων και ναρκωτικών, η τρομοκρατία, η εκτεταμένη διαφθορά και βία, και, ιδιαίτερα, η σημερινή οικονομική κρίση-υποδούλωση αδύναμων χωρών. 

Προφανώς ο φαύλος κύκλος ανταγωνισμού για ανταγωνισμό στα πλαίσια του δόγματος ότι το κρατούν σύστημα {όρα τα προνομιούχα κυκλώματα εξουσίας- οι κατά το Δημοσθένη «παραξίαν ευτυχούντες»} δεν μπορεί να επιβιώσει δίχως αντιπάλους και συνεπώς πρέπει να τους δημιουργεί ή προκαλεί, έχει παγιδεύσει ηθικά, πολιτικά κ.λπ. την ΕΕ ώστε να αδυνατεί να φέρει σε πέρας τη θεσμική της αποστολή και να καταστεί η Ευρώπη των λαών και όχι η Ευρώπη δημοκρατικού ελλείμματος και κοινωνικού αποκλεισμού. Βέβαια, όπως είπε σοφά ο Ζακ Σαντέρ: «ο σκοπός είναι να κάνουμε λιγότερα αλλά καλύτερα», αλλά προφανώς στην πορεία αυτό μεταλλάχθηκε εξαιτίας της αλαζονείας της εξουσίας και ιδιοτελών συμφερόντων στο να γίνονται λιγότερα, όχι έγκαιρα και όχι αποτελεσματικά. Επίσης συνεχίζουν να πρυτανεύουν σκοπιμότητες που παραπέμπουν στα ψυχροπολεμικά σύνδρομα τόσο στη διεύρυνση όσο και στην εμβάθυνση ενώ θα έπρεπε, πρώτιστα, η ΕΕ να τολμήσει μια πολιτική βυθοσκόπηση, έναν έλεγχο αυτογνωσίας, ηθικής και πολιτικής υπευθυνότητας ώστε, επιτέλους, στον «πολιτισμένο» και «δημοκρατικό» μας κόσμο να εδραιωθεί η ειρήνη και το κράτος δικαίου και να προλαμβάνονται και αποτρέπονται ανθρωποθυσίες που δεν φαίνεται να συγκινούν τους ισχυρούς. 

Οι Μεγάλοι Αλέξανδροι έχουν εκλείψει, το συνωμοτικό κατεστημένο τούς έχει εξουδετερώσει, κι οι «Γόρδιοι Δεσμοί» δεν λύνονται παρά από τη συλλογική ενέργεια των γνήσιων δημοκρατικών δυνάμεων. Η ΕΕ οφείλει ν’ αρθεί στο ύψος των ευθυνών της και των διεθνών προκλήσεων ώστε να καταστεί ισχυρή στα πλαίσια δημοκρατικής ενότητας, συνεργασίας, αλληλεγγύης, ισονομίας, αξιοκρατίας και κράτους δικαίου, χωρίς διακρίσεις και διαφορετικές ταχύτητες, χωρίς στυγνό ανταγωνισμό και διαφθορά, με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, πολιτική ασφάλειας και άμυνας και σε συνεργασία με τις άλλες ισχυρές δυνάμεις μέλη του ΣΑ να καταστεί κύριος και καίριος μοχλός ειρήνης, ασφάλειας, συνεργασίας, ανάπτυξης και προόδου δίχως να απειλείται από εσωτερικούς ή εξωτερικούς «Δίες» και το δημοκρατικό έλλειμμα να γίνει περίσσευμα! Πάντων Πραγμάτων Μέτρον ΑΝΘΡΩΠΟΣ! 

Όσον αφορά τη χώρα μας και τη νέα ιδιότυπη «υποδούλωση» που αντιμετωπίζει, κάποιες επισημάνσεις ίσως είναι χρήσιμες. Οι δραματικές σημερινές εξελίξεις δεν είναι αποτέλεσμα παρθενογένεσης ούτε ουρανοκατέβατες. Είναι απότοκες των πολιτικών και οικονομικών διεργασιών που επιβλήθηκαν από τα μετεμφύλια συνωμοτικά κυκλώματα εξουσίας τα οποία αδίστακτα, με έλλειμμα πολιτικής υπευθυνότητας και πατριωτισμού οδήγησαν, διχαστικά, την Πατρίδα και το λαό σε τραγικά αδιέξοδα συμπεριλαμβανομένων εθνικών ζητημάτων με αποτέλεσμα την πολιτική Κίρκη και τον οικονομικό Μινώταυρο της εθνοκτόνου αφαίμαξης εγκεφάλων, την 55 % ανεργία νέων, τη δημογραφική συρρίκνωση, τηn κατά 40 % αύξηση των αυτοκτονιών, την αναπτυξιακή αποτελμάτωση, την εξαθλίωση εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών από «χαράτσια», μείωση μισθών και συντάξεων και την επαπειλούμενη ρήξη του κοινωνικού ιστού. 

Κάποιοι επιστήμονες, κομματικά ανένταχτοι, είχαν τολμήσει από τη δεκαετία του 60 να προειδοποιήσουν για τα επερχόμενα δεινά, αλλά λοιδορήθηκαν και υπονομεύτηκαν. Είχαν μάλιστα τονίσει ότι με την αναξιοκρατία, την έλλειψη πειθαρχίας, οργάνωσης, προγραμματισμού κ.λπ. η Ελλάδα θα καταντήσει νεροκουβαλητής της Ευρώπης, και ακόμη ότι η διαφθορά έχει εκπορθήσει το κράτος χωρίς καν πυροβολισμό, επισημαίνοντας ότι η αιχμή του δόρατος της εξωτερικής πολιτικής ισχυρών χωρών είναι η πρόκληση διαφθοράς σε μικρές κ.ά. χώρες για να τις ελέγχουν! 

Γιατί, μην ισχυρισθεί κάποιος ότι οι ηγεσίες στην ΕΕ ή στην Αμερική-δεν μιλάω για το λαό που συνήθως μαθαίνει τελευταίος- δεν γνώριζαν τα τεκταινόμενα εδώ καθώς και σε άλλες χώρες. Αλλά σε μια κοινωνία πολιτικά και κοινωνικά κατακερματισμένη, σε κοινωνικό «εμφύλιο» όπου περισσεύουν η αλαζονεία της εξουσίας, η υποκρισία, η αναξιοκρατία, η ασυναρτησία, η υφοπληξία, η προεκλογική «επαιτεία» και η πολιτική αλλά μετεκλογική καταδυνάστευση και απαξίωση του πολίτη από τα κομματικά ή παρα-κομματικά συνωμοτικά κυκλώματα ανταγωνισμού εξουσίας, καθώς και πάθη με κύριο αυτό της ζηλοφθονίας, που πηγάζει από το σύστημα κοινωνικού αποκλεισμού, αδικίας και ανισότητας {οι αρχαίοι φιλόσοφοί μας δεν έλεγαν το «άνισον διαιρεί;}, τι προκοπή να περιμένει κάποιος; 

Όσον αφορά εθνικά θέματα, για την ηττοπαθή και εθελόδουλη πολιτική ορισμένων κομματικών κυκλωμάτων στη χώρα μας, αλλά και στην ΕΕ, σχετικά με τη νέο-ιμπεριαλιστική, νέο-οθωμανική στρατηγική της Τουρκίας, ακούστηκε το ερώτημα αν, με την πολιτική κάποιων στην ΕΕ αλλά και υπερατλαντικά, μιλάμε πλέον για ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας ή για τουρκικό προσανατολισμό της Ευρώπης ; Και όσον αφορά τους ενδεχομένως αφελείς, που αμφιβάλλουν για τη θεωρία της συνωμοσίας, τα ερωτήματα είναι άτεγκτα και εύλογα αν όχι οι απαντήσεις: 1. Ποιοι και γιατί τη δεκαετία του 90 έκλεισαν, μετά από 50 χρόνια λειτουργίας, το Γραφείο του ΟΗΕ στην Ελλάδα που κάλυπτε και Κύπρο και Ισραήλ; 2. Ποιοι συνέταξαν και πως το περιβόητο Σχέδιο Αννάν για το Κυπριακό; 3. Ποιοι και γιατί εθελοτυφλικά και εθελοδουλικά αποδέχτηκαν τη μετονομασία των Σκοπίων σε «Μακεδονία» και δεν ξεσηκώθηκε ο λαός, ιδιαίτερα ο ελληνισμός της διασποράς {και θεωρείται σίγουρο ότι αν αυτό συνέβαινε η απόφαση θα είχε ανακληθεί}. 4. Ποιοι και πως μεθόδευσαν σκάνδαλα (χρηματιστήριο, ομόλογα, Ζήμενς, λίστα Λαγκάρντ κ.ά.) και την καταλήστευση του δημοσίου, το ξέπλυμα δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό, το «ξεπούλημα» των αξιότερων νέων μας στο εξωτερικό με αποτέλεσμα η Πατρίδα να στερείται της απαραίτητης για την ανάπτυξη τεχνογνωσίας. 5. Ποιοι και γιατί απέτρεψαν τη συνεργασία της χώρας για τον Αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης; 6. Ποιοι και γιατί είπαν εγκληματικά ψέματα στο λαό ότι «υπάρχουν χρήματα» ; 7. Και παλιότερα, η υπόθεση Οτσαλάν, τα Ιμια κ.λπ.; Και κάτι ακόμη σχετικά με τα περί συνομωσίας και λόγω της αναβίωσης νέο-φασιστικών κινημάτων, που παραπέμπουν σε προπολεμική εποχή : Ολοι κατηγορούν τον Χίτλερ,-και σωστά- ως το μεγαλύτερο «χασάπη» της ανθρωπότητας για τη φρίκη του ΒΠΠ.

Όμως, αναρωτήθηκαν ποια αδιαφανή κυκλώματα και γιατί τον στρατολόγησαν, χρηματοδότησαν και χρησιμοποίησαν για την διάπραξη του τρομερότερου εγκλήματος εναντίον της ανθρωπότητας ; Υπάρχει σοβαρό έλλειμμα ενημέρωσης και παιδείας. Η ΟΥΝΕΣΚΟ στο προοίμιό της αναφέρει ότι «εφόσον οι πόλεμοι γεννιούνται στη σκέψη των ανθρώπων, εκεί θα πρέπει να οικοδομήσουμε τις άμυνες της ειρήνης». Και αυτό αναδεικνύει την αξία και σημασία της παιδείας. 

Και τώρα Στο ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ: 

1. Εφαρμογή των τριών Σ που εφάρμοσε με επιτυχία η Φινλανδική κυβέρνηση πριν λίγα χρόνια: Συναίνεση, Συνεργασία, Συμβιβασμός{Consensus, Cooperation, Compromise}των πολιτικών δυνάμεων, που δυστυχώς οι εδώ έχουν παρερμηνεύσει σκόπιμα τη γνήσια σημασία της δημοκρατικής αυτής «Τριάδας» και ο πολιτικός κατακερματισμός και σαλταδορισμός συνεχίζεται δίχως συναίσθηση της τραγικότητας της κατάστασης, απλά επιδιώκοντας αναβίωση κομματικών μαγαζακίων και κατοχύρωση και διαιώνιση αντιδημοκρατικών και αντικοινωνικών προνομίων {ο σκοπός για το πάπλωμα!}ενώ οφείλουν να θυσιάσουν το κομματικό κόστος για χάρη της Πατρίδας, να αξιοποιήσουν άφθαρτες και αδιάφθορες προσωπικότητες και όχι άσχετους ή ανεπαρκείς πολιτικούς επαγγελματίες για να επιλύσουν τα εθνικά θέματα και να αξιοποιήσουν υπεύθυνα τους πολύτιμους εθνικούς πόρους. 

Οι πολιτικοί πρέπει να είναι λειτουργοί και δεν δικαιολογείται σε μια χώρα που πρυτανεύει κράτος δικαίου οι εκπρόσωποι του λαού να έχουν σκανδαλώδη προνόμια πέραν από τον υπερβολικό αριθμό τους. 2.Στην αρχαία Ελλάδα μετά από κάθε τραγωδία υπήρχαν οι από μηχανής θεοί. Βόλευε το κατεστημένο όπως και τα Μαντεία κλπ. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχουν ούτε από μηχανής θεοί ούτε μαγικές ράβδοι. Υπάρχει μόνον η αγωνιστική θέληση του λαού. Γιαυτό πρέπει πρώτα από όλα-και για την ικανοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης, ιδιαίτερα των Εταίρων μας- να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη οι υπεύθυνοι της διαφθοράς και καταλήστευσης του λαού. 3. Αναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων που μπορούσαν και έπρεπε να είχαν αποτραπεί. Και είναι περίεργο ότι οι πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη του ΔΝΤ ήταν άγνωστες. 

Το άρθρο 1α αναφέρει: «Ενας από τους σκοπούς του Ταμείου είναι να δημιουργεί εμπιστοσύνη στα μέλη του διαθέτοντάς τους προσωρινά τους γενικούς πόρους του Ταμείου υπό επαρκείς εγγυήσεις ώστε να τους δώσει την ευκαιρία να διορθώσουν ανισορροπίες στο ισοζύγιο πληρωμών τους χωρίς να καταφεύγουν σε μέτρα που να είναι καταστροφικά για την εθνική ή διεθνή ευημερία».

 Δεν θυμάμαι κάποια σχετική αναφορά στα ΜΜΕ. Κάποιοι επιστήμονες, ανένταχτοι, το επισήμαναν αλλά ποιος δίνει σημασία σε κομματικά και συντεχνιακά ανένταχτους; Δεν θα μπορούσαν οι τότε ηγέτες να χρησιμοποιήσουν το άρθρο αυτό σαν ατού και να διαπραγματευθούν από την πρώτη στιγμή πιο αποτελεσματικά; 

Η μήπως δεν ήθελαν για άλλους λόγους; Και το Σύμφωνο Σταθερότητας κ.λπ. πήγε κιαυτό περίπατο και φθάσαμε ασθμαίνοντας στο τραγικό αδιέξοδο και στην ιδιότυπη «υποδούλωση» του λαού, του μεγάλου μέρους του λαού-όχι των «παραξίαν ευτυχούντων όπως προαναφέρθηκε 5. Εφαρμογή του Προγράμματος TOKTEN του ΟΗΕ για τη μετάκληση διαπρεπών Ελλήνων του εξωτερικού και τη μεταφορά ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑΣ στην Πατρίδα. 6. Δημιουργία νέου θεσμικού πλαισίου για τη διευκόλυνση ξένων επενδύσεων. 7. Αποκέντρωση. Ενώ οι τσιμεντοπόλεις αυξάνουν και πληθαίνουν δολοφονώντας τους πολίτες ποικιλοτρόπως η επαρχία μαραζώνει δημογραφικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά ενώ τα κοιμητήρια εκτοπίζουν τα πάντα. Σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η μετανάστευση παίρνει δραματικές διαστάσεις και τα πάθη φουντώνουν.

Συνάμα αγροτικοί δρόμοι και αγροκτήματα έχουν ζουγκλοποιηθεί χωρίς να υπάρχει αναδασμός και πολλοί αγρότες αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις περιουσίες τους προς τέρψιν της Δασικής Υπηρεσίας και τσιφλικάδων που μέσω γνωστών διαύλων τις αποκτούν, πολλές από τις οποίες ανήκουν σε Ελληνες της Διασποράς που τόσα πολλά προσφέρουν. 8. Δημιουργία συνεταιρισμών για την καλλιέργεια κερδοφόρων προϊόντων για εξαγωγές και όχι να έχουμε καταντήσει να εισάγουμε ακόμη και βασικά, παραδοσιακά προϊόντα. 9. Ηθική και πολιτισμική ενίσχυση του Ελληνισμού της Διασποράς. 

Αν ο Ελληνισμός της Διασποράς είχε οργανωθεί και τονωθεί ηθικά, πολιτισμικά, χωρίς διχαστικά σύνδρομα εξαιτίας των κομματικών κ.ά. «Εφιαλτών» η Ελλάδα θα είχε θριαμβεύσει σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα στην επίλυση χρόνιων εθνικών ζητημάτων που ταλανίζουν την Πατρίδα. 10. Επαναφορά του θεσμού της προσωπικής εργασίας που συνέβαλε σημαντικά στη ανάπτυξη παλιά. 11. Εκστρατεία ενημέρωσης του λαού για τα αδιέξοδα και τις δυνατές διεξόδους ώστε σιγά αλλά σταθερά, με συγκεκριμένα προγράμματα, να απαλλαγούμε από αγκυλώσεις του παρελθόντος και πρώτιστα από τον ιδιωτισμό καθώς κι από τον πολιτικό-κομματικό φανατισμό. 

Στην Πατρίδα μας απουσιάζει σοβαρά η αίσθηση του μέτρου, που αποτελεί την πεμπτουσία της δημοκρατίας και ένα από τα συμπτώματα είναι ότι τα «αριστερά» ή «δεξιά» στη χώρα μας πάσχουν από στρεβλά μετεμφυλιακά σύνδρομα. Πρέπει να γίνουμε Πολίτες με την αρχαιοελληνική έννοια. Χρειάζεται δε αναθεώρηση των όρων δημοκρατία, κράτος, ανάπτυξη και πατριωτισμός. Δημοκρατία σημαίνει την ισχύ του δήμου, του λαού και όχι αδιαφανών κυκλωμάτων. Και δεν μπορεί το κράτος, που αντιπροσωπεύει το λαό, να θεωρείται εχθρός του λαού και να υποκαθίσταται από την ασύδοτη ατομική πρωτοβουλία σε μια κατ' ευφημισμό «ελεύθερη» αγορά, ελεύθερη για ορισμένους και σκλαβωμένη για τους πολλούς. Και ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει μόνον την οικονομική και για κάποια τμήματα του λαού, αλλά συνολική. 

Και πατριωτισμός σημαίνει την προσφορά στο εθνικό σύνολο και όχι διακρίσεις. 12. Να παραδεχθούμε ότι τελικά το κρατούν σύστημα στυγνού ανταγωνισμού ή κατευφημισμόν φιλελευθερισμού {καπιταλισμού} έχει αποτύχει οικτρά με εκατοντάδες εκατομμύρια αθώα θύματα, έχοντας, ιδιαίτερα με τη διάχυση της βίας και της υλιστικής παραφροσύνης, μεταλλάξει την παγκόσμια κοινωνία σε ένα απέραντο ΑΝΘΡΩΠΟΡΥΧΕΙΟ όπου οι ισχυροί αντί για άνθρακες εξορύσσουν ανθρώπους και τους εκμεταλλεύονται και να εδραιωθεί ένα γνήσιο δημοκρατικό σύστημα με σημαία την ισελευθερία, την ειρήνη, το κράτος δικαίου, την αξιοκρατία, την πρόοδο.

__________________________________

http://hellenic-voice.blogspot.gr/